عصیان خدا

گر خدا بودم ملائک راشبی فریاد می کردم

سکه خورشید را درکوره ظلمت رها سازند

خا د ما ن باغ د نیا را زروی خشم می گفتم

برگ زرد ماه را از شاخه ی شبها جداسازند

نیمه شب درپرده های بارگاه کبریای خویش

پنجهی خشم خروشانم جهان را زیر ورو می ریخت

دستهای خسه ام بعد از هزاران سال خاموشی

کوهها را دردهان باز دریاها فرو میریخت

می گشودم بند ازپای هزاران اختر تبدار

می فشاندم خون آتش دررگ خاموش جنگلها

میدریدم پرده های دود راتا در خروش با د

دختر آتش برقصد مستدر آغوش جنگلها